English version

Rejestracja internetowa

05-806 Komorów, ul. Brzozowa 77

Rejestracja telefoniczna

 

(+4822) 758-00-02

(+48) 515-567-377

Rejestracja email

info@orl.pruszkow.pl

Operacje migdałków

Wykonuję zabiegi operacyjne migdałka gardłowego (tzw. "trzeciego") i migdałków podniebiennych.

Najczęściej wykonywane operacje to:

 

1. Adenotomia (usunięcie migdałka gardłowego)

2. Tonsillektomia (usunięcie migdałków podniebiennych)

3. Tonsillotomia (zmniejszenie migdałków podniebiennych)

Adenotomia (wycięcie migdałka gardłowego)

Schemat prawidłowego migdałka gardłowego

Ryc. 1 - Normalnej wielkości migdałek gardłowy w badaniu rynoskopii tylnej. Migdałek zajmuje strop nosogardła, nie zajmuje nozdrzy tylnych oraz nie uciska ujść gardłowych trąbek słuchowych.

Schemat przerośniętego migdałka gardłowego

Ryc. 2 - Przerost migdałka gardłowego. Duża masa migdałka znacznie zwęża od tyłu światło jamy nosa oraz uciska ujście gardłowe lewej trąbki słuchowej. W pacjenta występują najczęściej objawy niedrożności nosa, większe po stronie lewej oraz niedosłuch przewodzeniowy ucha lewego spowodowany jego zapaleniem wysiękowym na skutek zatkania trąbki słuchowej (Eustachiusza).

Adenotomię, czyli usunięcie migdałka gardłowego wykonuje się w przypadku dwóch najczęstszych sytuacji klinicznych - jego przerostu oraz przewlekłego zapalenia i związanych z nimi nawracających infekcji górnych dróg oddechowych i-/lub blokady oddychania przez nos.

 

Migdałek gardłowy, zwany przez pacjentów i przez część lekarzy popularnie "trzecim" jest skupiskiem tkanki chłonnej położonym w górnej (nosowej) części gardła, do tyłu od jamy nosowej. Takie jego położenie wiąże się z jego funkcją i zarazem z jego patologią.

 

W sytuacji zdrowia migdałek gardłowy tworzy istotną barierę ochronną dla patogenów wnikających do organizmu przez jamę nosową, czyli większości odpowiadających za infekcje u dzieci i dorosłych. Jego nadmierny przerost powoduje "zatkanie" jamy nosowej od tyłu i początkowo utrudnienie, a potem brak możliwości oddychania przez nos, czyli w sposób fizjologiczny. Pacjentami, u których taka sytuacja występuje najczęściej są dzieci w wieku od 3 do 7 lat, ponieważ to w tej grupie wiekowej migdałek gardłowy naturalnie osiąga swój największy wymiar. Dziecko oddycha w ciągu dnia przez otwarte usta, a w nocy chrapie. Chrapanie, a w bardziej zaawansowanym stadium, również bezdechy powodują niedotlenienie organizmu i pogorszenie jego rozwoju. Długo utrzymujący się, nieleczony przerost migdałka gardłowego prowadzi do zaburzenia w rozwoju twarzoczaszki i wad zgryzu. Innym problemem są bardzo częste, przeciągające się i nawracające infekcji górnych dróg oddechowych. Odpowiada za nie często właśnie przewlekle zakażona tkanka migdałka gardłowego.

 

Dawniej do obiektywnej oceny stopnia przerostu migdałka gardłowego służyło badanie RTG boczne nosogardła (wciąż niekiedy wykonywane). Obecnie najlepszą metodą jest endoskopia jamy nosowej i nosogardła, badanie nieinwazyjne, pokazujące wszystkie konieczne szczegóły dotyczące migdałka i jego otoczenia, a przede wszystkim pozwalające uzyskać całkowitą pewność odnośnie kwalifikacji do leczenia operacyjnego.

 

Zabieg adenotomii wykonuje się przy użyciu narzędzia zwanego adenotomem, którego wielkość i kształt dopasowuje się do pacjenta. Zabieg trwa około 30 minut, wykonywany jest obecnie w narkozie z intubacją dotchawiczą, która służy bezpieczeństwu pacjenta. Można adenotomię połączyć z paracentezą lub założeniem drenażu wentylacyjnego ucha środkowego, jeśli przerostowi migdałka towarzyszy przewlekłe wysiękowe zapalenie ucha środkowego. Pacjent może opuścić szpital tego samego lub następnego dnia.

 

Najczęstszym powikłaniem, które może wystąpić po adenotomii jest krwawienie, zdarza się ono jednak rzadko i jest w warunkach szpitalnych relatywnie łatwe do opanowania.

Ryc. 3 - Wycięty migdałek gardłowy

Rafał Chmielewski - ZnanyLekarz.pl